Tijdens de restafvalonderzoeken is de kwaliteit van de restafvalstroom uitgebreid onderzocht om te bepalen welk aandeel nog recyclebaar is en welke materialen onterecht in het restafval terechtkomen. Het onderzoek had daarnaast nadrukkelijk het karakter van een praktische workshop. Medewerkers van de betrokken afdelingen hebben actief meegedaan bij het uitsorteren van het afval. Deze werkwijze heeft meerdere voordelen: medewerkers krijgen direct inzicht in wat er daadwerkelijk in de afvalbakken belandt, de bewustwording rond scheiding en materiaalgebruik neemt sterk toe en er ontstaat meer draagvlak voor verbetermaatregelen. Ook levert deze aanpak waardevolle contextinformatie op, omdat medewerkers tijdens het sorteren toelichten waarom bepaalde materialen op een specifieke manier worden weggegooid.

Door bij beide meetmomenten dezelfde systematiek te hanteren, ontstaat een betrouwbaar beeld van de samenstelling van het restafval én van de mate waarin ingezette maatregelen effect hebben gehad. De vergelijking tussen de twee metingen laat niet alleen zien waar al verbetering is geboekt, maar ook waar nog winst te behalen valt op het gebied van scheiding, logistiek en communicatie.

De bevindingen zijn uitgewerkt in heldere rapportages met inzichtgevende diagrammen, praktijkobservaties en concrete aanbevelingen voor zowel de werkvloer als de organisatie. Daarnaast is het maximale scheidingspotentieel berekend, weergegeven in percentages en vertaald naar realistische kosten(besparingen). Hierdoor heeft het Dijklander Ziekenhuis een compleet en onderbouwd beeld van waar het staat, welke stappen haalbaar zijn en welke maatregelen de grootste impact hebben op duurzaamheid en kostenbeheersing.